«Ապրելու Երկիր» կուսակցության նախագահ Մանե Թանդիլյանն ուղերձ է հղել Հայոց բանակի օրվա առթիվ․
«Բանակը սոսկ զինանոց չէ։ Այն չի չափվում միայն տեխնիկայով, հրամանների կոշտությամբ կամ շքանշանների առատությամբ։
Բանակը մարդն է։ Մարդու կամքը, լռությունը, պատասխանատվությունը։
Բանակը զարկերակ ունի։ Այն արագանում է, երբ վտանգ է զգում և հանդարտվում, երբ խաղաղություն է։
Որովհետև բանակը կենդանի օրգանիզմ է՝ զգում է վտանգը և իր վրա է վերցնում հարվածը անգամ այն դեպքում, երբ պաշտպանված չէ այնպես, ինչպես հարկն է։
Քանի որ ինչ-որ մեկը, ինչ-որ տեղ մոռացել է, որ ԲԱՆԱԿԸ ՄԱՐԴԻԿ ԵՆ։
Բանակը նաև լռությունն է, որտեղ ավելի շատ արիություն կա, քան ցանկացած խոսքում, իսկ այդ լռության մեջ՝ ցավ իրենց ընկած ընկերների համար, կորստի հիշողություն և պատասխանատվություն՝ երկրի և նահատակված զինակիցների առաջ։
Բանակի ուժը միայն մարտական պատրաստվածության մեջ չէ։ Նրա ուժը մայրերի անհանգստության, կանանց սպասման և ժամանակից շուտ մեծացած երեխաների մեջ է, որոնք վաղ են հասկացել, թե ինչ է նշանակում ուժեղ լինել։
Հեշտ է բանակի մասին խոսել բարձրագոչ, բայց դժվար՝ խոսել ազնիվ։ Քանի որ ստիպված կլինես համաձայնել, որ բանակը ոչ միայն պետք է պաշտպանի, այլ նաև՝ լինի պաշտպանված՝ պետության հոգատարությամբ, հասարակության հարգանքով, մարդկային կյանքի արժեքի գիտակցմամբ։
Սակայն հայոց հերոսական բանակը՝ հայ զինվորը, անսասան ու կանգուն է մնացել նույնիսկ այն ժամանակ, երբ վստահ չի եղել, որ պետությունը կանգնած է իր թիկունքին։ Ու այսպես շարունակել չի կարելի։
Հայոց բանակի զինվորը պետք է վստահ լինի, որ իր կյանքը արժեք է, ոչ թե վիճակագրություն։
Որովհետև բանակը մարդիկ են։
Եվ երբ պաշտպանված են մարդիկ, պաշտպանված է նաև Հայաստանը»։